مدح امام حسین (ع)

رفت و تماشای قفایش را به من داد

آن گریه های پشت پایش را به من داد

با گریه خاكستر شدن را یاد دادم

دیروز كه پروانه جایش را به من داد

تقصیرها را گردنم انداخت معشوق

با این بهانه انزوایش را به من داد

طی میكنم صحرا به صحرا جاده ها را

رحمت بر آنكه گیوه هایش را به من داد 

قصد كلیم الله بودن كرده بودم

ناراحتم تنها عصایش را به من داد

بدجور نخلستان نشینم كرد آخر

وقتی نجف حال و هوایش را به من داد

دردم حسین است و دوایم هم حسین است

هم درد داد و هم دوایش را به من داد

از حاجیان كعبه هم حاجی ترم كرد

وقتی طواف كربلایش را به من داد

یك عده ای را كعبه ، من را كربلا بُرد

به دیگران سنگ و طلایش را به من داد

اول دلم را ارباً اربا كرد بعداً

بین ِ كفن ها بوریایش را به من داد

شاعر : علی اکبر لطیفیان




موضوع :
امام حسین (ع) ,  اشعار ,  محرم الحرام1435  ,