مدح امام حسین (ع) (محاوره ای )


برام از تموم دنیا مونده یک دل شکسته

کزهمون بدو تولد به پای حسین نشسته

به روی دلم نوشتم که زیر پای حسینه

ورود غریبه ممنوع این خونه جای حسینه

برای دل شکستم نوکری شده یه عادت

سرسپرده ی حسینم نوکری برام عبادت

از تو روضه یاد گرفتم راه و رسم نوکری رو

پوشیدم از روز اول من لباس چاکری رو

عشق رفتن توی روضه با من از بچگی بوده

پا مصیبتاش نشستم که دل از کفم ربوده

بچه شیعه ها همیشه قاطی اسباب بازیاشون

یه دونه زنجیر و طبله برای محرماشون

روضه رفتن از کوچیکی چه صفا و حالی داره

که تا هنگامه ی مردن برا دل جنون میاره

گاهی وقتا میشی اصغر روی دست روضه خونها

یا میشی شبیه قاسم از میون نوجوونها

اگرم سه ساله باشی می کنن لعن امیه

چون که می ندازی تو روضه همه رو یاد رقیه

همه از بدو تولد عشقو از روضه گرفتیم

بزا راحتت کنم من کلاس نوکری رفتیم

توی مدرسه ی روضه پای درس روضه خونها

نوکری رو یاد گرفتیم مثل اهل آسمونها

به دلم می گم همیشه نشود اگر عنایت

تو بمون نوکر دلبر حتی تا بعد قیامت


شاعر : آقای مسعود مهربان




برچسب ها :
مدح امام حسین (ع) (محاوره ای ) , 

موضوع :
امام حسین (ع) ,  افعال ناقصه... نو ,